වැස්ස

වැස්ස 

ඉඩෝරයෙ වේලිච්ච මුඬු බිමට

වහිනවා පොද වැස්ස හිරිවැටෙන  සීතලට 

අතෝරක් නැතිව  මඟ එකදිඟට චුරු චුරුව 

හීනියට මකනවා ඉක්ම ගිය නිහඬ බව 

ජීවිතේ බොහෝකල් කර්කශව  ගෙවී ගිය 

ආදරය කරුණාව හිත්වලම සැඟවගිය 

විකල්  මිනිසුන්ගේ වියලි ගිය හිත්වලට 

අනේ වැහපන් වැස්ස 

නැවුම් සුවඳක් එක්ක....

මිතුරේ

මිතුරේ...

හද රිදුම් දෙයි 

සවන වියැකෙයි 

සෝ සුසුම් හද පාරලා 

හඬන තරු කැට ඉකිබිදිද්දී 

ඔබේ නෙත් යයි පියඹලා 

සවන වැකි ඒ රුදුරු පදවැල් 

ගිඟුම් දෙයි මොහොතක් පසා 

ඇයිද පෙම් කලෙ විකල් වන්නට 

දිවි පෙතම අඳුරක හෙලා 

සෙනෙහසින් හද තුරුලු කරගත් 

සියල්ලම බොරුවක් කියා 

හැඟුනෙ නැතිදෝ 

සිතුනෙ නැතිදෝ  

මත් වන්ට පෙම් කල එදා 

සෝ තැවුල් හද විලම පාරයි 

ඔබේ මත් සිත ගැන අසා 

කිරිකෝඩු මේ යොවුන් වියෙහිම 

මැලවිලා යයි නොපිපීම ඔබ ....

එන්න හැකිනම් ඔබේ ළඟටම 

මඟ කියන්නට සුදන ලොවකට ,

ජීවිතේ තව බොහෝ දුර ඇත 

විඳවන්න නොව  විඳින්නට වග ,

දේවතා එලියක් වෙලා ...